ناگهان پدرم را ديدم كه در مسجد به حال سجده است . در مسجد جز او كس ديگر نبود . ناله‌اش را مىشنيدم كه مىگفت : پيراسته‌اى پروردگارا ! تو ، به حقيقت پروردگار منى . از روى تعبّد و بندگى تو را سجده مىكنم . معبودا ! كردار من اندك است پس تو خود آن را برايم دو چندان كن . بار الها ! مرا از شكنجه‌ات در روزى كه بندگانت را بر مىانگيزى ، در امان نگاه دار و بر من نظر كن كه تو البته توبه پذير و مهربانى . « 1 » آن‌حضرت بسيار به قرآن عشق مىورزيد و بدان علاقه نشان مىداد و تحت تأثير آيات آن قرار مىگرفت . ابان بن ميمون قداح گويد : ابو جعفر عليه السلام به من فرمود : قرآن بخوان ؟ پرسيدم : از كدام سوره بخوانم ؟ فرمود : از سوره نهم ( توبه ) . ابان گويد : آمدم كه حواس خود را بر آن سوره متمركز كنم آن‌حضرت فرمود : از سورهء يونس بخوان ابان گويد : اين آيه را خواندم : ( لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا الْحُسْنَى وَزِيَادَةٌ وَلَا يَرْهَقُ وُجُوهَهُمْ قَتَرٌ وَلَا ذِلَّةٌ ) . « 2 » « براى كسانى كه ايمان آوردند نيكوى و زيادت است و هرگز بر رخسارشان گرد خجالت و ذلّت ننشيند . » امام با شنيدن اين آيه فرمود : بس است . آنگاه گفت : رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود : در شگفتم كه چطور وقتى قرآن مىخوانم پير نمىشوم . « 3 »

--> ( 1 ) - حلية الأولياء ، ص 301 . ( 2 ) - سورهء يونس ، آيهء 26 . ( 3 ) - حلية الاولياء ، ص 303 .